niemożliwe

[253] czy to możliwe, że minęło półtora roku od ostatniego wpisu? czy to możliwe, że ktoś tak mocno ukochał sobie pisanie, tak je sobie umiłował beznadziejnie, a mimo to tyle miesięcy zajęło mu dojście do komputera, otwarcie pliku i wpisanie tych kilku nie mających wagi ani znaczenia zdań? że ktoś tak mocno ukochał sobie pisanie, że jest skazany na wieczny niedosyt, wieczne spóźnienie, ciągłe powtarzanie tego samego zdania, a brzmi ono: „kochany pamiętniczku, dużo czasu minęło od mojego ostatniego wpisu, chciałbym cię przeprosić, a dokładnie chciałbym siebie przeprosić, albowiem im dalej jestem od tych zdań bez wagi, tym bardziej się unieszczęśliwiam, i mimo że nie mam zbyt wiele światu do opowiedzenia i nie jestem potrzebny literaturze, to potrzebny jest mi ten wentyl, poetycki gwizdek, w który mogę dmuchnąć, żeby nie wybuchnąć”.

ilekroć sobie przypominam, pamiętniczku, że to na wierzchu, ten ironiczny chłopiec czterdziestojednoletni nie wyczerpuje całej osoby, że gdzieś tu niżej jest czterdziestojednoletni miłośnik filmów romantycznych, ponurych wierszy, rozmów bez żartowania, nostalgii, pustych miast, że gdzieś tu się chowa przestraszony schyłkiem życia chłopiec, to obiecuję sobie, to okłamuję sobie, że na to wszystko jeszcze znajdę czas. poukładam sprawy, lepiej się zorganizuję, znajdę w sobie wolę, by tej duszyczki nie spychać poza kartkę. a potem spoglądam na zegarek, minęło półtora roku, a ja znów siedzę z komputerem na kolanach, ze łzami w oczach, z sercem pełnym obietnic i powtarzam sobie: nie oddam cię, nie oddam, nie oddam.