jakobe mansztajn: stała próba bloga

o języku. który to już raz

[161] od dawna mnie to frapuje. zwykle przed pisaniem, zanim usiądę do tekstu i zacznę – jak to się mówi – przelewać na papier czy też – jak to się mówi jeszcze inaczej – męczyć bułę, mam w głowie gotowy tekst. jest czytelna myśl i wyważona linia narracji, melancholia jak w czeskim filmie swobodnie przeplata się ze śmiechem, nie ma pretensji ani napinki, jest uczciwy autor i mimo że ciągną go w bramę koledzy-dygresje, zapraszają do tańca koleżanki-woltyżerki, to idzie prościutko, prosto do pointy, która po cichu rozrywa czytelnikowi serce. takie teksty mam w głowie, karteczko papieru, zanim zacznę pisać. proste i uczciwe. a potem zwykle coś się dzieje.

od dawna mnie to frapuje, to moje własne wyobrażenie wyobrażenia czytelnika na mój temat i to, jak mocno sam siebie trzymam za gardło, żeby ci czegoś nie powiedzieć albo nie powiedzieć niedbale. to zmienia wszystko, kartko papieru, całą relację między nami. zamiast obracać kamień w przełyku, autor zaczyna się stroić, poprawia czuprynę, wchodzi w kalosze swojego o sobie mniemania, ależ to głupie. przeglądam stare wiersze i zdaje się, że nie powiedziałem choćby połowy tego, co zamierzałem, i nie wiem, po jaką cholerę mówię ci o tym teraz. być może po to, żeby się usprawiedliwić, samego siebie przed sobą rozgrzeszyć: zawsze miałem dobre intencje, fiszko, biała karteczko, i teraz, w czasach wojen, naporu, już tylko o tym myślę, jak daleko jesteśmy od siebie – ja, który piszę, i ty, która właśnie przeczytałaś.

Categories: Bez kategorii

pogwarki, część 9. » « impresje oliwskie

10 Comments

  1. pięknie uwodzisz ;) oczami wyobraźni dostrzegam nawet jak misternie utkane słowa wypływają spod twoich dłoni tworząc na delikatnej, białej elektronicznej kartce pajęczą siatkę.
    ciekawe ile much czyta twojego bloga? ;)

  2. i o to mi chodziło:)

  3. jednym tekstem uzupełnić brakujące połowy innych :roll: sprytne

  4. lubie cie czytac jakobe

  5. jestem tu krotko a juz przeczytalem wszystko co napisales

  6. zlapalam swiat z daleka ;)

  7. to jest lepsze niż malinowe pomidory leżące na talerzu przede a zapewniam niewiele się z nimi równa.

    czekamy na Nobla!

  8. niby tak daleko, a jednak blisko

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Copyright © 2020 jakobe mansztajn: stała próba bloga

Theme by Anders NorenUp ↑